Per e-camper door de Alpen

Tekst Christa Erkens Foto’s Martin Fickweiler

Het besluit is genomen: we reizen voor de derde keer af naar de Alpen voor de zomervakantie. Maar ons vervoermiddel zal ditmaal anders zijn. We gaan niet met ons vertrouwede T3-camperbusje, maar met een elektrische camper. Op naar Zwitserland en Oostenrijk!

Natuurlijk zeiden we ja op de vraag van NKC om een camperbusje van Fixxter uit te proberen met ons gezin. We verheugen ons erop comfortabeler te reizen dan we gewend zijn, maar het is ook een manier om de wereld minder te belasten met onze reislust. Dit is een thema waar we ons de laatste jaren veel bewuster van zijn geworden. Nu de reis dichterbij komt, dringt zich een aantal vragen op: hoe gaat het laden eigenlijk, hoelang duurt dat en hoe vinden we in ’s hemelsnaam op tijd een laadpaal? En ook niet onbelangrijk: wat als we die niet op tijd vinden?

Na een zoektocht op internet en wat tips van vrienden die al eens naar Zwitserland zijn geweest met een elektrische auto, ontstaat geleidelijk een beeld van wat nodig is om ons goed voor te bereiden. We bestellen een tweetal pasjes om bij verschillende aanbieders onderweg te kunnen laden en downloaden een app waarmee we een route kunnen uitzetten, rekening houdend met onze actieradius. Punt is wel dat we van plan zijn op zwarte zaterdag te vertrekken en dat er zorgwekkende verhalen op internet circuleren over lange wachttijden bij laadpalen. Die verhalen gaan weliswaar over Frankrijk, maar die zorg maakt uiteindelijk wel dat we al op vrijdagmiddag vertrekken in de hoop de meute voor te zijn.

Toevallig etenstijd

Omdat een camper zwaarder is dan een personenauto, is de actieradius van onze accu wat kleiner dan die van een elektrische personenauto. Het komt erop neer dat we ongeveer 240 kilometer kunnen rijden op een volle accu en dus grofweg iedere twee uur moeten laden. De eerste stop hebben we rond etenstijd en vol spanning zoeken we een laadplek.

Die vinden we bij de Shell naast de McDonald’s. Dan weten we nog niet dat dit een combinatie is die vaak samengaat in Duitsland. We krijgen het laden niet meteen op gang en staan wat te goochelen met het pasje en de aansluiting. Uiteindelijk lukt het, waarbij het display van de auto aangeeft negentig minuten nodig te hebben tot de accu vol is. Dat is wel even schrikken, maar gelukkig kunnen we dichtbij iets gaan eten tot de accu weer geladen is. Het lijkt toevallig bijna altijd etenstijd wanneer we weer moeten laden en vaak is er fastfood in de buurt. We besluiten om niet in die val te trappen en zoeken via de kaart op onze telefoon supermarkten, bakkertjes en andere uitjes in de buurt van de laadplekken die we bezoeken

Harry Potter

Er ontstaat een prettig ritme van twee uur rijden en dan stoppen om te laden waarbij we voor een aantal dagen boodschappen doen, wandelen of eten maken in ons camperkeukentje en gezellig met z’n drieën eten. Eenmaal laden we de camper op bij een vrachtwagenparkeerplaats in Duitsland, waar we een openluchtgym ontdekken en heerlijk even sporten. Door het dwingende ritme van het laden ontstaat er een andere cadans in het reizen dan we met onze eigen dieselcamper gewend zijn. We meanderen door het landschap in plaats van het op de snelste manier te doorkruisen. Daardoor komen we al tijdens het reizen in een relaxte vakantiestemming, waarin we stadjes aandoen waar we anders langs zouden zoeven. We doen langer over de reis, maar verlengen de vakantie doordat het reizen veel gevarieerder en trager is dan we gewend zijn. We luisteren onderweg naar een luisterboek van Harry Potter, wat nooit zo goed lukt in onze eigen camper, omdat de radio nauwelijks boven het geluid van de motor uitkomt.

Meer vertrouwen

De reis valt ons alleszins mee, ondanks dat we wat hindernissen moeten overwinnen. Laadstations zijn via de app niet altijd goed te vinden, maar wanneer we het adres uit de app invoeren in de routeplanner, lukt het meestal wel. Tweemaal is het laadstation bezet en moeten we lang wachten of op zoek naar een andere plek. Ook leren we al snel vooral te zoeken naar snelladers, omdat we anders dik anderhalf uur moeten laden en dat haalt de vaart nogal uit de reis. De spanning over het al dan niet op tijd vinden van een laadpaal neemt gaandeweg af en er ontstaat wat meer vertrouwen.

Verrassende ervaring

Op het laatste stuk van de route naar Zermatt besluiten we zelfs het risico te nemen om het laatste laadstation voor de camping te negeren en meteen de weg omhoog naar Randa te nemen. Omdat de weg omhoogvoert, is het moeilijk in te schatten hoe snel we de accu leegtrekken. In Randa zelf is geen laadplek en we gokken erop de camper op de camping te kunnen laden, zodat we ook weer terugkomen in het dal.

De verrassende ervaring dat de camper laadt wanneer we naar beneden rijden, geeft wat moed. Wanneer we onvoldoende energie hebben om op onze bestemming te komen, dan hebben we in ieder geval de mogelijkheid om af te dalen naar het dal en zo bij te laden. Uiteindelijk komen we laat in de avond aan op de camping in Randa en manoeuvreren de stille camper naast een tentje zonder iemand te wekken. Onze buren zijn verbaasd als ze de volgende ochtend uit hun tent kruipen en de camper zien staan.

Vanuit Randa gaan we met de trein naar het autovrije Zermatt om wandelingen te maken en ook beklimt Martin de 4.505 meter hoge Weisshorn, als onderdeel van een project waarin hij eerstbeklimmingen van bekende bergen overdoet voor een boek dat hij schrijft. Dat project vormt ook de aanleiding voor onze volgende bestemming van deze reis. Hij heeft eerder de Hoher Dachstein beklommen en wil foto’s maken van de andere kant van de berg en dus vertrekken we naar Ramsau in Oostenrijk.

De accu is inmiddels redelijk vol middels een constructie waarmee we de accu opladen via het reguliere stroompunt op onze campingplek. Dat gaat traag en de campingeigenaar wordt er wellicht niet blij van, maar helpt wel om fris van start te gaan in de ochtend, zonder dat we gelijk een laadstation moeten zoeken. Onderweg richting Oostenrijk laden we nog één keer in Wallis en treffen daar meteen het eerste groene laadstation aan op onze reis. De geleverde stroom wordt opgewekt door zonne-energie en waterkracht. Dat geeft helemaal een goed gevoel, omdat we nu daadwerkelijk zo klimaatneutraal als mogelijk met een auto aan het reizen zijn.

Slingeren en walsen

We gaan met onze verse groene energie op weg naar Oostenrijk en moeten onderweg de Furkapas over. Dat voelt als een grote beproeving, omdat we nog niet goed kunnen inschatten wat we van de Fixxter kunnen verwachten in extreme omstandigheden. De pas is 2.429 meter hoog en even overwegen we nog om in Oberwald de autotrein te nemen dwars door de berg, maar we gaan de uitdaging aan en nemen de pas. Te meer omdat er een lange file staat voor de trein en we de autotrein op de heenweg al genomen hebben onderweg naar Randa. Doorslaggevend is de geruststelling dat we inmiddels vaker de ervaring hebben gehad dat we de accu leeg zien vliegen bergopwaarts, maar ook weer zien vollopen bij het dalen. De optie om te keren wanneer we het niet redden, staat dus altijd tot onze beschikking.

Daar gaan we dan. Traag slingerend richting de pas. Op de radio staat Take this waltz op van Leonard Cohen als voorproefje op ons bezoek aan Wenen. We walsen de kronkelende weg op en zien de kilometers wegtikken op het dashboard. We openen de routeapp om te kunnen inschatten of we het gaan halen met een accu die zeer snel leegloopt. We rekenen erop los en duimen nog harder. Uiteindelijk bereiken we juichend het hoogste punt met een actieradius van 148 kilometer op de teller en we rijden opgelucht naar beneden, waarbij de accu beneden weer bijna net zo vol is als toen we aan de andere kant aan de klim begonnen.

Relaxed en gezellig

We zoeven over de weg in de nieuwe bus en genieten van het comfort. We rijden sneller, stiller en comfortabeler dan in onze eigen T3 en voelen ons al snel thuis in de Fixxter met het heerlijke, brede bed en het ruime slaaphefdak. Het meest genieten we echter van het idee de wereld minder te vervuilen doordat we geen diesel nodig hebben. Jammer genoeg kun je bijna nergens groene energie laden, maar de wetenschap dat we geen fijnstof uitstoten in de prachtige natuurgebieden en steden die we bezoeken, is ons ook wat waard.

We bezoeken locaties uit The Sound of Music en eten Mozartkugeln van Fürst in Salzburg en koelen af wanneer we wandelen in de Salzburger Alpen rond de Dachtstein. In Wenen zoeken we naar sporen van Freud, Sisi en Mozart, eten we de originele Sachertorte en sluiten we de dag af met een duik in de Donau.

We reizen trager dan we gewend zijn en bezoeken, op zoek naar laadpalen, ook meer plaatsen buiten de snelweg dan met onze T3. We reizen gezelliger en relaxter. De schermtijd van onze zoon wordt afgewisseld met samen luisteren naar een luisterboek en verweven in het ritme van laden en tegelijkertijd boodschappen doen, wandelen of eten. De reisdagen zijn langer, maar we zijn minder moe en ook minder geagiteerd dan als we zo snel mogelijk op de plaats van bestemming willen komen. Dat heeft ook iets te maken met de stilte tijdens het rijden. Die is in groot contrast met het geraas van onze diesel en waarbij de ramen open moeten bij gebrek aan airconditioning. Het enige harde geluid in de Fixxter komt van de playlist die we hebben aangemaakt voor deze reis. Take this waltz nog maar een keer, of de soundtrack van The Sound of Music?

Elektrisch camperen, waar moet je op letten?

Neem twee laadpassen mee, wij hadden die van Shell en de ANWB. Soms werkte de een wel en de ander niet. Probeer laadpunten te vinden die een stukje van de snelweg af zijn, zodat je boodschappen kunt doen of kunt wandelen tijdens het wachten. Houd er in je planning rekening mee dat de accu bergop een stuk sneller leeg gaat. Neem voor nood een druppellader op 230 volt mee, zo kun je bijna altijd wel ergens laden. Rijd niet te hard, want dan neemt de actieradius af. Neem geen onnodige bagage mee: extra kilo’s zorgen voor een hoger verbruik.

Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in Kampeerauto 3-2023.