Tweedehands is geen tweede keus

Niet moeilijk hoor, verantwoord camperen en er toch net zoveel plezier aan beleven of nog meer. Hoe je als camperaar anders kunt denken en handelen zonder dat te overdrijven – want zweven doen we niet! – laten wij, de zussen Melanie en Mariëlle van Camperhomies, zien. Verdiep je bijvoorbeeld eens in hergebruik van spullen.

Back to basic leven in een camperbus, dat doet Diana Beekvelt (52) uit Amersfoort met haar Duitse vriend Thomas. Zij trekken met hun VW al zeven jaar door heel Europa en soms daarbuiten. Hun doel: bewust leven.

Diana fotografeert beeldende kunst en noemt zich digitale nomade. Ze voelt zich ‘aangetrokken tot de elementaire randen van de natuurlijk wereld’, zoals ze het uitdrukt. “Bus kopen, huis opzeggen en alle spullen verkopen, dat was de start van een nieuw leven. We hebben alleen noodzakelijk spullen bij ons; dat maakt je onafhankelijk en vrijer van geest. Betrokken bij de omgeving, met de bus als een veilig thuis.

Schoenenkast

Het is een vorm van bewustwording, zegt Diana. “Het lijkt wel of ik beter zie, hoor ruik en voel sinds we met dit leven zijn begonnen. We staan stil bij wat onze bronnen zijn. Samen gebruiken we niet meer dan zes liter water per dag. We hebben een zonnepaneel voor duurzame stroom. Bewust kopen we regionaal fruit en groente van het seizoen, dus geen appels uit Argentinië. We eten niet elke dag vlees en al helemaal geen vis.”

Maar iedereen raadt juist toch vis aan? Diana: “We doen mee aan Beach Clean Ups en organiseren die ook zelf samen met andere digitale nomaden. Daardoor zien we wat de visserij voor slechte invloed heeft op de natuur. De zee zit vol met plastics en microplastics, op de stranden wemelt het ervan. We consumeren per week zo’n vijf gram per persoon, dat is het gewicht van een bankpas. Dat moet stoppen! Minder consumeren, minder onnodige spullen kopen en focussen op hergebruik.

Hoe doe je dat, hergebruik? Diana en Thomas komen tijdens het dagelijks opruimen van hun omgeving soms een schat tegen. “In de hoek van de camper ligt een stapel weggegooid hout. De tekst ‘Sweet Memories’ staat in het Grieks op een handgeschilderd houtpaneel. Hoe toepasselijk, we hebben er een schoenenkast van getimmerd en het herinnert ons dagelijks aan een mooie tijd in Griekenland.”

De lifestyle die Diana beschrijft, stelt digitale nomaden als zij en Thomas in staat te zien hoe mooi en puur de natuur is. “Dat motiveert ons om plastic op te ruimen en mensen te informeren over wat duurzaamheid kan betekenen. Dus reduceer, hergebruik en recycle!”

Zelfvoorzienend

Joris van Trotsenburg (39) uit Zaanstad, ervaren kitesurfer en ook gecertificeerd instructeur, droomde al jaren van een off-grid en zelfvoorzienend leven. Even een uitleg: off-grid (letterlijk ‘van het net af’) betekent leven zonder aansluiting op openbare nutsvoorzieningen zoals elektriciteit, gas, water en riolering. Je wekt je eigen energie op en regelt water en sanitair lokaal. Joris denkt inmiddels zijn vorm gevonden te hebben, “Misschien denk je bij ‘zelfvoorzienend’ aan leven op een boerderij waarbij je je eigen voedsel produceert. Daar ben ik nog niet aan toe, mede door mijn adhd: ik heb afwisseling en activiteit nodig. Nu reis ik rond en ben ik ondernemer vanuit mijn zelfgebouwde off-grid Mercedes-camperbus. Een bizar project. Om te komen waar ik nu ben, moest ik mijn comfortzone verlaten. Ik heb zelf een camper gebouwd waarbij ik van twee linkerhanden twee rechterhanden moest maken. Mijn dikbetaalde baan moest ik opzeggen, de zekerheid van voldoende inkomsten ben ik kwijt. Maar de ervaring van een off-grid, zelfvoorzienende camper is echt uniek. Alleen al omdat ik naar het zuiden kan trekken zodra in Nederland het natte en donkere seizoen aanbreekt.”

Het geeft een vrij gevoel, legt hij uit, om elke dag te kunnen beslissen waar je gaat en staat. “Koelkast, vriezer en alles wat op elektriciteit draait staan al vele maanden aan; aan walstroom hangen is er niet bij. Ik heb altijd alles bij me en tegelijkertijd leef ik minimalistisch. Ik word wakker op de mooiste plekken en heb elke dag nieuwe buren.”

Damstenen

Aan de andere kant, Joris heeft nog een weg te gaan. Hij heeft diesel nodig, moet elke week zijn watertank van 250 liter vullen en kan zijn eigen groente niet kweken. Wel is hij creatief bezig om zijn Mercedes-buscamper in te richten voor dagelijks verblijf. “Ik heb van een oude houten Ikea-snijplank een dam- en mens-erger-je-niet-bord gemaakt. De damstenen komen van een houten stok die ik in plakjes heb gezaagd en geschilderd. Supervet om zo van niets iets te maken. Bijna elke avond speel ik spelletjes met gasten, nieuwe en oude vrienden. Mijn missie: meer offline samenleven in plaats van online achter het scherm. Je doet zo mensenkennis op en je leert jezelf ook beter kennen.”

Sharing = caring

Wij, auteurs van dit verhaal, Mariëlle en Melanie Masseurs (beiden 47 jaar) van CamperHomie uit Roosendaal, zijn ambassadeurs van de deelcommunity. Delen maakt rijker. Een camper huur je van mensen – die pik je, vinden wij, niet op uit een anonieme vloot. Ook handig voor beginners die nog niet weten welk type camper bij hen past. Sleutels wil je uit iemands handen ontvangen, je hoopt op een verhaal bij het dashboardkastje en een kop koffie aan de keukentafel. Ontmoetingen, verhalen, avontuur.

Neem Willem, een Volkswagen Transporter uit 1991. Onze eerste met hem begon op het erf van Marloes, die Willem verhuurt. Hij had karakter: een zelfgemaakt boeken- en tijdschriftenrekje van resthout, schapenstoelbekleding die heerlijk zacht was en laminaat dat ooit op zolder had liggen te verstoffen. Niet afgedankt, nee, herboren. We stonden met hem op een gemoedelijke camping, waar jong en oud kriskras door elkaar kampeerde.

Onze overburen: een gezin dat met zichtbaar plezier een complete tweedehands buitenkeuken uitlaadde. Kastjes die al wat hadden meegemaakt, een mismatched tafelblad, pannetjes uit verschillende servieslijnen en toch klopte het helemaal. De kinderen hielpen mee. Wij zaten met een kop koffie in de hand glimlachend toe te kijken. Dit bedoelen we dus. Creativiteit, hergebruik en samen buiten leven. Alles in Willem vertelde: dit is met liefde gemaakt. Tweedehands hoeft niet tweede keus te zijn. Het bespaart geld én geeft karakter. Elke kras een herinnering, elke plank een tweede leven.

Oma weet raad

En neem Olaf. Hij wilde zijn Kees, een Citroën C25 uit 1981, verhuren. We spraken af op een parkeerplaats in het zuidwesten van het land. Olaf is een echte hippie – we weten zijn achternaam niet eens – die graag een centje bijverdient met Kees.

“Hij is niet perfect”, zei hij, “maar hij brengt je waar je moet zijn.”

De gordijnen? Tweedehands, en eerlijk is eerlijk: ze roken alsof ze een café uit de jaren negentig nooit hadden verlaten. Oma weet raad. Vóór onze eerste nacht zetten we een pannetje water met een scheut geurend afwasmiddel op het vuur. Deuren dicht, een tijd laten stomen. Resultaat: de gordijnen roken weer naar frisse bloemen. Een goed verhaal voor later.

Verbinden

Het raakt ons als mensen hun camper niet alleen delen om te verhuren, maar ook om te verbinden. Een rekje van resthout. Gordijnen met een verleden. Laminaat dat anders was weggegooid. Circulair, low-budget en met een ziel. Of je nu 258 bent en voor het eerst op pad gaat, of 68 en de mooiste plekjes kent: in een gedeelde camper reis je samen.

Voor meer inspiratie kijk je naar: