Jeu-de-boulesweekend


Ligt ie? Ja, hij ligt!

Als ik mijn collega vertel dat ik het weekend naar Baarn rijd omdat mijn kampeerautoclub een jeu-de-boules-weekend houdt, kijkt hij me wat meewarig aan. “Dat is toch voor bejaarden?” Ik ben vierenzestig dus volgens mij al een aantal jaren bejaard. Nou, en? Ik heb er zin in!

Voor mij is het de tweede keer dat ik dit evenement bezoek, maar voor Lex en Nora van Bemmel blijkt het de tiende keer te zijn dat ze een jeu-de-boules-weekend organiseren. Een lustrum dus!

Op camping De Zeven Linden staan 24 campers op een groot veld onder de bomen of in de zon, als die schijnt tenminste. Op het nogal gehavende voetbalveld zijn negen jeu-de-boules-banen uitgezet met behulp van rood-witte linten. De banen zijn onderling niet van elkaar gescheiden en omdat de vaardigheden van de deelnemers om de but te naderen nogal uiteenlopen, is het soms zoeken geblazen om je eigen bal tussen de ballen van de buren terug te vinden.

Vóór elk potje moeten de deelnemers een rummikubnummertje uit een zak grabbelen. Twee keer nummer 1 rood speelt dan tegen twee keer nummer 1 zwart etc. Deze methode scheidt de echtparen tijdelijk, verdeelt de in te zetten jeu-de-boules-vaardigheden en zo ontmoet je nog eens iemand. Naast echtparen zijn er vijf Solo’s gekomen.

In elk nieuw team dat het lot heeft bepaald, is het weer even spannend: gaan we voor het spel of voor de knikkers? Of voor allebei? Omdat ik letterlijk nogal onhandig ben en weinig praktijkervaring heb opgedaan in mijn bejaardenleven, kies ik voor het spel.
We houden het ’t hele weekend droog, maar de nachten zijn koud. Zelf red ik me prima met geitenwollen sokken en een muts. Anderen warmen zich aan elkaar, onder een elektrische deken, met een kruik aan de voeten of met behulp van een energievretend elektrisch kacheltje. Bij de ochtendkoffie oogt iedereen uitgeslapen en monter dus de eventuele nachtelijke ontberingen vallen blijkbaar wel mee.

Op zaterdag spelen we vier potjes. Aan het einde van de speeldag gaat iedereen zijn eigen gang. De hond wordt uitgelaten en hier en daar ontstaat een spontane happy hour. Dit alles in afwachting van het door een cateringbedrijf aangevoerd buffet. Ik geloof dat men het lekker vindt. Zeker weet ik het niet want ik ben vegetariër en krijg een privé-bak met eten. Iets met courgettes, walnoten, rijst en geitenkaas. Ik heb de bak, die volgens mij voor twee personen ook prima had voldaan, helemaal alleen leeggegeten. Daarna krijgen we ijs met warme kersen toe. Ik mis de slagroom, maar mij hoor je niet klagen want het is sowieso een godswonder dat al dit moois ons voor zo’n luttel bedrag kan worden geleverd. Chapeau!

Ons tomeloze enthousiasme en het lekkere weer op zondag motiveert om dan nog een vijfde potje te spelen. Tot slot drinken we samen koffie, wordt er gespeecht, worden de prijzen uitgereikt en krijgt elke equipe een vaantje mee naar huis als herinnering aan dit lustrumevenement.

Margreet van der Molen
Solo, Leeuwarden