Voorjaarsweekend Solo


De kop is er af voor de Solo’s. Begin april kwamen ze in het Friese Eernewoude bijeen voor hun voorjaarsweekend. Voor velen is het een weerzien met oude bekenden, voor ruim dertig nieuwe leden was het de eerste keer. Daaronder Karin Plantinga. Zij doet verslag.

“Nog maar enkele jaren geleden had ik niet kunnen denken dat ik als lid van de Solo-club, met mijn camper op stap zou gaan. De wijze-waarop ik zou camperen was zo heel anders gedacht. Samen met mijn man, net in de VUT, zouden we onze pas gekochte, nieuwe en champagne-kleurige Peugeot-Boxer, helemaal naar eigen wens in laten richten. En dan zouden we samen mooie reizen maken of gewoon met onze kleinzoon op vakantie gaan. Dat mocht niet zo zijn, mijn man overleed heel plotseling en toen stond mijn wereld op z’n kop. Vorig jaar verkocht ik onze oude trouwe camper waar wij meer dan dertig jaar mee gecamperd hebben en een zomer lang was ik ‘camperloos’. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en in september vorig jaar kocht ik een nieuwe buscamper, weer een Peugeot, botergeel, vier slaapplaatsen, acht jaar oud en 100.000 km op de teller. Dezelfde maand werd ik Solo-lid.

Het bleek ondoenlijk de campers op de kampeervelden te plaatsen

Nu, bijna drie jaar later, ga ik voor het eerst naar een evenement van de Soloclub, onderdeel van de NKC en bedoeld voor alle mensen die geen relatie hebben maar wèl een camper. Om eerlijk te zijn, veel verwachtingen had ik vooraf niet. Als mensen van vrijheid-blijheid waren wij en ik dus ook, geen mensen voor groepsreizen. Maar onder het motto ‘nooit geschoten altijd mis’ reed ik vrijdagmiddag, 8 april jongstleden, naar Earnewoude voor het Voorjaarsweekend. De ontvangst door Yann Mintjes van de regio Noord is hartelijk en efficiënt. Ik mag aan de rand van een veldje staan (de grond is erg drassig) samen met een aantal andere buscampers.

Er is een speciale bijeenkomst voor nieuwe leden

Om half zes worden de nieuwe leden wegwijs gemaakt. Het zijn er zo’n dertig, op een totaal aantal deelnemers van bijna 200. We krijgen een speciale sticker met onze naam en woonplaats, zodat iedereen ons kan herkennen als nieuwkomer. Dat blijkt handig want de andere Solo’s hebben nu de taak ons op te nemen in de club en zelf moeten we natuurlijk ook proberen contacten te leggen. Al meteen blijkt dat te werken want de vrouwen van mijn veldje gaan samen uit eten en natuurlijk kan ik mee. Ik verbaas me erover dat alles zo vanzelfsprekend gaat. In het restaurant zit ik naast Irma en al snel is er een klik. Ook later in het weekend spreken we elkaar regelmatig. Al op de eerste avond blijkt dat ik allesbehalve een uitzondering ben. Er zijn heel veel deelnemers die hun partner hebben verloren en toch weer het leven hebben opgepakt. We vertellen elkaar ons verhaal en er is begrip. Ik hoor hoe anderen weer overeind zijn gekrabbeld. Het sterkt mij in het besef dat het de moeite waard is om door te gaan.

Friesland is een watersportgebied bij uitstek. Solo’s konden kiezen tussen Skûtsje-zeilen of deelname aan een rondvaart door natuurgebied de Alde Faenen

Dat doen we zeker dit weekend. Alles is perfect georganiseerd. Of we nu skûtsje-silen, met de rondvaartboot meegaan, gaan kanoën of gezamenlijk naar Wester voor het diner, alles klopt. Leuk is het reisplein, waar Solo-ers zich kunnen inschrijven voor een gezamenlijke reis. Er zijn minstens tien tafeltjes voor reizen naar allerlei windstreken van Europa en zelfs eentje naar Marokko. Ook zie ik een aantal thematafeltjes: eentje voor liefhebbers van fietsen en wandelen, eentje voor culturele reisjes, één speciaal voor kleine camperbusjes en zelfs één voor camperaars met een hond. Ik schrijf me in voor korte culturele trips. Dit jaar is al aardig bezet en ik ben bovendien geen type voor maandenlange reizen. Al mijn vrijwilligersklussen, sport- en fotografieclub, huis, tuin en (klein-)kinderen vergen ook tijd en aandacht. ‘En, hoe was het?’ vragen mijn dochter en zoon na afloop. ‘Ik had amper verwachtingen’, zeg ik, ‘maar ik vond het heel leuk, het was prima georganiseerd en er was een ontzettend aardige en open sfeer. Ik kijk nu al uit naar het volgende Solo-evenement in Beekbergen, eind mei!’.

Bekijk hier het artikel en item dat Omroep Friesland van het weekend maakte.

Zonder vrijwilligers geen evenement. Met dank aan (onder andere) het ontvangstcomité, de plaatsers, de koffie-dames en de assistenten bij het reisplein.